همه چیز شاید آن روز تمام می شود که خاطره اش را برایم تعریف می کنی

می گمش : sms ام بهت نمی رسه... نمی دونم چرا... می گه : داری می میری! می گم : شایدم قراره زلزله بیاد ! یعنی اسکول بودنو تموم کردیم ما!

چیست این نامش خدایا ؟ آزمایش است اگر ، خونم به جوش آمد! نتیجه اش را بگو!

یک نفر مرا ریاضیات بیاموزاند! می خواهم «روابط» را توی فرمول ها جایگزین کنم. می خواهم ببینم آیا می شود جرم « حرف » ها را اندازه گرفت ؟ می خواهم ببینم به ازای چقدر « نگاه » ، حجم حرف ها دو برابر می شود ؟ اصلا رابطه ای هست میان این ها ؟ می خواهم ببینم دلتای روابط ، به ازای چه مقادیری « تعریف نشده » است...

چه تلخ ها! اینکه وقتی می خوای یکیو با بدجنسی فریبش بدی و اشکشو در بیاری ، خودتم جدی جدی غصه ت بگیره و اشکت دربیاد!دقایقی بعد هم زااار بزنی

"پ" در حال سیگار روشن کردن پشت فرمون از پشت می زنه به یارو.پسره با عصبانیت از ماشین پیاده می شه میاد سمت "پ". در حین دعوا که کی مقصره و کی نباید ترمز می کرد و کی باید ترمز می کرد ، هردو می زنن زیر خنده. "م" که سرش خورده به شیشه ی ماشین و تا اینجای کار لال شده می گه : چه حس خوبی داشت! می گم : احمق! م...

نگو که نمی توانم دیگر. نگو که عاقبت به دست آزادی خود اسیر می شویم ، عکسمان را توی فنجان های چای هرروزه می بینیم و حرف های روزمره می زنیم. می خندیم. شاد می شویم و یادمان می رود حساب شمارش قدم هایمان. نگو که هنوز منتظر می شویم.هنوز مستاصل و ناچار. هنوز برای هرروزمان مهلت های تلف شده تمدید می کنیم. که ...

این ابرهای تیره که بگذشته ست بر موج های سبز کف آلوده ، جان مرا به درد چه فرساید روحم اگر نمی کُند آسوده ؟ پ.ن : ..."زین پس به زخم کهنه نمک پاشد" پ.ن ۲: شاملو

این مرد را هرروز می بینم. هر روز غروب که می شود حوالی ساعت ۸ توی پارک پیدایش می شود. هرروز می بینمش و هرچند از نماهای مختلف ، اما می شناسمش. دیگر حتی می دانم چطور راه می رود. سر و وضعش عادی و معمولی است. روی نیمکت که می نشیند ، اول از همه ، نگاهی به آسمان می اندازد، بعد دست هایش را به هم فشار می دهد...

این روزها دست هایم توی هوا انگار که میوه های کال را جستجو می کند. انگار گم شده باشم ، من در چیزی یا چیزی در من. دست هایم بالا می رود ، بالای بالا و آن بالا انگار فقط احتمال لمس میوه هاست... فرازم را نمی بینم. هیچ کس فراز سرش را ، اگر دستش نرسد ، نمی بیند. زیر این درخت وزش باد هم تنها سایه های امن را...